Studyritual.Com

๑. มีความรู้ในเรื่องกิจการขององค์กรนั้นเป็นอย่างดี มีปัญญาในการวางแผน การบริหารทั้งในส่วนงานและบุคลากร มีความสามารถที่จะนำผู้อื่น และพาองค์กรไปให้ถึงเป้าหมาย
๒. มีความกล้าหาญ ในการเผชิญหน้ากับอุปสรรคปัญหา การแก้ไขปัญหา การตัดสินใจ การแสดงออก และการรับผิดชอบต่อทุกสถานการณ์ รู้ทันปัญหาและอุปสรรคอันนำไปสู่การแก้ไขปัญหาได้ดี
๓. มีความจริงใจ ให้ความเป็นมิตร ความรัก และเป็นครูที่ดีต่อผู้ใต้บังคับบัญชา
๔. มีวิสัยทัศน์กว้างไกล มองไปข้างหน้า และมีความคิดสร้างสรรค์ ความสามารถในการวางนโยบาย และเป้าหมายของงานไปสู่อนาคตได้
๕. มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี สร้างความสัมพันธ์และความสามัคคีให้เกิดขึ้นในองค์กร
๖. รู้หน้าที่ ปฏิบัติตนให้เหมาะสมกับหน้าที่ และวางตัวให้เหมาะสมกับกาลเทศะ บุคคล สังคม และสถานการณ์ (Read on …)

สอนผู้ที่เป็นผู้นำไว้ว่า “…บัณฑิตพึงตั้งตนไว้ในคุณธรรมที่เหมาะสมก่อน แล้วสอนคนอื่นในภายหลัง จึงจะไม่มัวหมอง…”๒๓ และ “… บุคคลสอนผู้อื่นอย่างไร ก็พึงทำตนอย่างนั้น ผู้ที่ฝึกตนดีแล้ว จึงควรฝึก(ผู้อื่น) เพราะตนนั่นแลฝึกได้ยากยิ่ง…”๒๔ จากพระพุทธพจน์ทั้งสองนี้แสดงว่าผู้ที่เป็นผู้นำนั้นควรจะมีหลักการการดำเนินชีวิตที่ดีเสียก่อน เพื่อการปฏิบัติตนให้เป็นแบบอย่างที่ดี เป็นที่น่าเชื่อถือ น่าเลื่อมใส เมื่อผู้นำที่ดีนำคุณธรรมที่ตนเองประพฤติปฏิบัติดีแล้ว ผู้อื่นย่อมพร้อมปฏิบัติตาม อันนำมาซึ่งประโยชน์ต่อการปกครองและสามารถครองใจคน
ก่อนที่จะกล่าวถึงหลักธรรมในการดำเนินชีวิตของผู้นำ ควรจะกล่าวถึงประโยชน์ของการดำเนินชีวิตที่ดีอย่างไร พระพุทธเจ้าได้ทรงสอนให้มนุษย์ทั้งหลาย ให้ยึดเป้าหมายในการดำเนินชีวิตเพื่อประโยชน์ปัจจุบัน (ทิฏฐธัมมิกัตถะ) ประโยชน์เบื้องหน้า (สัมปรายิกัตถะ) และประโยชน์สูงสุด (ปรมัตถะ)๒๕ ซึ่งประโยชน์ทั้ง ๓ นี้ เรียกประโยชน์นี้ตามพระพุทธศาสนาว่า อัตถะ ๓ โดยมีรายละเอียดดังนี้ (Read on …)

๓. ประโยชน์ส่วนรวม คือ การคำนึงถึงประโยชน์สุขและความดีงามในการอยู่ร่วมกันของชุมชนในสังคม รวมถึงใส่ใจดูแลรักษาสภาพแวดล้อมและธรรมชาติ เพื่อให้สังคมนั้นเป็นสังคมที่น่าอยู่ ไร้ปัญหา
ดังนั้น การดำเนินชีวิตของผู้นำในสังคมไทย จะนำความสุขมาสู่องค์กร สังคม และประเทศชาติได้นั้น ผู้นำทั้งหลายต้องสร้างคุณธรรมและจริยธรรมให้บังเกิดในตน และการพัฒนาตนให้มีคุณสมบัติของความเป็นผู้นำที่ดี โดยการพัฒนาคุณสมบัติพื้นฐานส่วนตน คุณสมบัติด้านการบริหาร และคุณสมบัติทางด้านจิตใจ ซึ่งพระพุทธศาสนามีหลักธรรม เพื่อผู้นำในการพัฒนาตนเองให้สมบูรณ์พร้อมด้วยคุณสมบัติต่างๆ ดังนี้
๒.๒.๑ หลักธรรมในการพัฒนาคุณสมบัติพื้นฐานส่วนตน
มนุษย์ทุกคนควรยึดหลักธรรมในการพัฒนาคุณสมบัติพื้นฐานส่วนตนเพื่อความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ (Read on …)

๗. วิริยารัมภะ ความขยันหมั่นเพียร คือ เพียรละความชั่ว ประกอบความดีมีใจแกล้วกล้า บากบั่นก้าวหน้า ไม่ย่อท้อ ไม่ทอดทิ้งธุระ
๘. สันตุฏฐีความสันโดษ คือ ยินดี มีความสุขความพอใจด้วยปัจจัย ๔ ที่หามาได้ด้วยความเพียรอันชอบธรรมของตน
๙. สติความมีสติ รู้จักกำหนดจดจำ ระลึกการที่ทำคำที่พูดไว้ได้ไม่มีความประมาท
๑๐.ปัญญา ความมีปัญญาหยั่งรู้เหตุผล รู้จักคิดพิจารณา เข้าใจภาวะของสิ่งทั้งหลายตามความเป็นจริง
นาถกรณธรรมนี้ อาจเรียกว่าเป็น พหุการธรรม หรือ ธรรมมีอุปการะมาก เพราะเป็นกำลังหนุนในการบำเพ็ญคุณธรรมต่างๆ ยังประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่นให้สำเร็จได้อย่างกว้างขวางไพบูลย์๒๘
๒.๒.๑.๒ สัปปุริสธรรม ๗
สัปปุริสธรรม คือ ธรรมสำหรับสัตบุรุษ หรือคนดี มี ๗ ปรการ คือ (Read on …)

๒.๒.๑.๓ ฆราวาสธรรม
พระพุทธเจ้าทรงกล่าวไว้ในอาฬวกสูตร ว่า “ในโลกนี้ไม่มีอะไรยิ่งไปกว่า สัจจะ ทมะ ขันติ และจาคะ”๓๐
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต) อธิบายความหมายของ สัจจะ ทมะ ขันติ และจาคะ อันเป็นองค์ธรรมของหลักธรรมที่เรียกว่า ฆราวาสธรรม ๔ ประการ ซึ่งหมายถึงหลักธรรมเพื่อการครองชีวิตของคฤหัสถ์๓๑ คือ
สัจจะ คือ ความจริง ซื่อตรง ซื่อสัตย์ จริงใจ พูดจริง ทำจริง หมายถึง การดำรงมั่นในสัจจะ พูดจริงทำจริง ทำอะไรให้เป็นที่เชื่อถือ ไว้วางใจได้
ทมะ คือ การฝึกฝน การข่มใจ ฝึกนิสัย ปรับตัว รู้จักควบคุมจิตใจ ฝึกหัดดัดนิสัย ปรับปรุงตนให้เจริญก้าวหน้าด้วยสติปัญญา หมายถึงการบังคับควบคุมตนเองรู้จักปรับตัวให้ก้าวหน้าอยู่เสมอ (Read on …)